Archive for the ‘Συνεντεύξεις’ Category

Δανάη Σιδηρά: «Σκέφτομαι να σταματήσω το ποδόσφαιρο!»

17.04.2014
20:35

Δανάη Σιδηρά: «Σκέφτομαι να σταματήσω το ποδόσφαιρο!»

Της Χρύσας Ζερβού από το prismasport.gr

Δανάη Σιδηρά

H Δανάη Σιδηρά μέσα σε δύο βδομάδες γνώρισε την αποθέωση αλλά έζησε και τη χειρότερη στιγμή στη μέχρι σήμερα καριέρα της. Η Κρητικιά παίκτρια, που φοράει το Εθνόσημο στο στήθος εδώ και χρόνια πριν από δύο περίπου εβδομάδες στέφθηκε νταμπλούχος Κύπρου αφού διαπρέπει στα γήπεδα της μεγαλονήσου (δείτε εδώ). Όμως, λίγες ημέρες μετά, στην επιστροφή της στα Κρητικά γήπεδα, αγωνιζόμενη στο Παγκρήτιο Στάδιο με την Εθνική Ελλάδος κόντρα στην αντίστοιχη της Ολλανδίας, έζησε μια στιγμή που πάντα θα θέλει να ξεχάσει και που όπως η ίδια τόνισε την έχει σοκάρει. Όλοι όσοι γνωρίζουν τη Δανάη εντός αλλά εκτός γηπέδων κάνουν λόγο για ένα παιδί με ήθος και σωστή ανατροφή, πράγμα το οποίο δεν αμφισβητείται από κανέναν και αυτός ο τραυματισμός ήταν για εκείνη ότι χειρότερο έχει ζήσει, όπως αναφέρει η ίδια.

Στο παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ολλανδία στις 5/4, στο 70ο λεπτό η Δανάη σε μια προσπάθειά της να διεκδικήσει τη μπάλα συγκρούστηκε με την παίκτρια της Ολλανδίας Βαν Ες, η οποία υπέστη κάταγμα κνήμης και έμεινε για 4 ημέρες σε νοσοκομείο του Ηρακλείου όπου υπεβλήθη σε επέμβαση.

«Δε μπορώ να θυμηθώ τη στιγμή της σύγκρουσης…»

Η 23χρονη παίκτρια μιλώντας [στο prismasport.gr] συγκλονίζει με την διήγηση των γεγονότων όπως τα έζησε εκείνη:

«Δέκα λεπτά πριν το χτύπημα αλλά και δέκα λεπτά μετά, δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα… Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι όταν πλέον βρέθηκα στη φυσούνα και έβλεπα το ασθενοφόρο να φεύγει. Για πολλές ημέρες ήμουν κλεισμένη στο σπίτι μου και δεν ήθελα να δω κανέναν.»

«Σκέφτομαι να σταματήσω, ήταν ότι χειρότερο…»

Και συνέχισε:

«Σκέφτομαι ακόμα και να σταματήσω το ποδόσφαιρο μετά από αυτό. Όχι γιατί νιώθω τύψεις, γιατί ξέρω πώς δεν το έκανα σκόπιμα, αλλά γιατί πλέον θα έχω το φόβο να μην ξαναγίνει αυτό είτε σε άλλη παίκτρια είτε ακόμα και σε εμένα. Το γεγονός αυτό ήταν η χειρότερη στιγμή της καριέρας μου.»

«Συγγνώμη μέσα από την καρδιά μου»

Τέλος, θέλησε να ζητήσει συγγνώμη για τον άσχημο αυτό τραυματισμό της Βαν Ες:

«Ζητάω συγγνώμη μέσα από την καρδιά μου. Αυτός ο τραυματισμός με στοιχειώνει και δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Η κοπέλα θα κάνει πολύ καιρό να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο και αυτό είναι για μένα ότι χειρότερο. Ειλικρινά ζητάω συγγνώμη…»

“Πολλοί άντρες έχουν κόμπλεξ με το γυναικείο ποδόσφαιρο”

06.03.2014
15:16

του Σπύρου Τσιγαρίδα, από το sportsking.gr
Για το κόμπλεξ ορισμένων ανδρών, αλλά και την ισότητα που θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι γυναίκες επισήμανε η παίκτρια της Εθνικής Ελλάδος, Βάσω Μοσκοφίδου στο sportsking.gr

Στο κόμπλεξ κάποιων και την ποδοσφαιρική ανισότητα στάθηκε η επί χρόνια επιθετικός της ΑΕ Γλυφάδας, Βάσω Μοσκοφίδου. Επιπλέον, αναφέρθηκε στον ερασιτεχνισμό και την παντελή έλλειψη υποδομών που επικρατεί στο Ελληνικό γυναικείο ποδόσφαιρο, μη επιτρέποντας του να εξελιχθεί και να πάει μπροστά.
Διαβάστε την συνέντευξη της Βάσως Μοσκοφίδου:
Πώς πήρες την απόφαση να γίνεις ποδοσφαιριστής σε μια χώρα που το γυναικείο ποδόσφαιρο δεν είναι ακόμα δημοφιλές και επιπλέον δεν έχει τις κατάλληλες υποδομές;
«Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα μέσα μου. Από μικρή θυμάμαι είχα μια μπάλα στα πόδια… Δεν το επεξεργάστηκα ποτέ, το αγαπούσα κι έπαιζα γιατί με γέμιζε. Μέχρι τα 14 πίστευα πως ήμουν η μόνη που ασχολείται… Μακάρι να ήταν καλύτερες οι συνθήκες γιατί θα είχα γνωρίσει νωρίτερα το γυναικείο ποδόσφαιρο. Σίγουρα είναι δύσκολο πλέον να παίζω γιατί απαιτεί πολλές θυσίες άλλα πραγματικά το άθλημα αυτό είναι… πάνω από έμενα, με “ξεπερνάει” κι όσο αντέχω θα αγωνίζομαι για να μπορώ να παίζω ποδόσφαιρο».
Πως αντιδρά ο κόσμος (από το περιβάλλον σου και μη), στο άκουσμα του ότι είσαι παίκτρια σε top γυναικεία ομάδα της Ελλάδας και μέλος της Εθνικής;
«Στην αρχή, όταν το ακούν για πρώτη φορά νιώθουν παράξενα. Ρωτούν πως μπορώ και παίζω γιατί είναι δύσκολο άθλημα, αλλά πλέον οι πιο πολλοί ενθουσιάζονται γιατί τους αρέσει όταν τους το λέω. Ειδικά όταν τους αναφέρω για την Εθνική με αντιμετωπίζουν με θαυμασμό».
Ποιες θεωρείς ότι είναι οι βασικές αγωνιστικές διαφορές ανάμεσα σε αντρικό και γυναικείο ποδόσφαιρο; (στυλ, τρόπος παιχνιδιού) Read more…

Είναι νέες, ωραίες και προπονήτριες ποδοσφαίρου στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού!

09.09.2013
13:14

Του Γιάννη Βαλμά, από το football-academies.gr

Το ποδόσφαιρο στη χώρα μας είναι ένας ανδροκρατούμενος χώρος. Ωστόσο υπάρχουν σε αυτό και γυναικείες παρουσίες, που όχι μόνο το ομορφαίνουν, αλλά έχουν τις γνώσεις και την ικανότητα να βοηθήσουν σημαντικά και να προσφέρουν, ιδιαίτερα στον τομέα των υποδομών.

Έχουν παίξει ποδόσφαιρο, έχουν τελειώσει το ΤΕΦΑΑ, έχουν κάνει τα μεταπτυχιακά τους, έχουν διπλώματα προπονητικής της UEFA, αλλά κυρίως έχουν επίπεδο και είναι πραγματικές κυρίες στους πάγκους τους.

Πρόκειται για την Κατερίνα Φαλίδα της ακαδημίας του Ολυμπιακού και τη Μαρία Εξαδακτύλου της ακαδημίας του ΠΑΟΚ, οι οποίες μίλησαν στο football-academies.gr, για την εμπειρία τους στους πάγκους των ομάδων που κοουτσάρουν.

Απολαύστε τες σε δυο παράλληλες συνεντεύξεις:

Κατερίνα Φαλίδα

Η Κατερίνα Φαλίδα ασχολείται με την προπονητική από 2005, όταν τελείωσε το ΤΕΦΑΑ Αθήνας, με ειδικότητα ποδόσφαιρο. Έχει δίπλωμα προπονητικής UEFA B’ και πιστοποίηση UEFA Α’ ενώ έχει παρακολουθήσει δύο  σχολές της ΕΠΟ σε συνεργασία με τη  FIFA, τη FIFA goalkeeping (προπονητική τερματοφυλάκων) και FIFA women’s football coaching course. Μιλάει αγγλικά και χειρίζεται άψογα υπολογιστές και προγράμματα σχεδιαστικά και επεξεργασίας βίντεο. Τους πάγκους του Ολυμπιακού, υπηρετεί εδώ και τέσσερα χρόνια και φέτος αισίως είναι στον πέμπτο. Τρία χρόνια ήταν στην κεντρική σχολή του Ολυμπιακού στον Ελαιώνα και ήδη βρίσκεται στον δεύτερο χρόνο στην ακαδημία του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Ρέντη.

Πως προέκυψε το ποδόσφαιρο στη ζωή σου και από πότε ασχολείσαι  με αυτό;

Κατερίνα Φαλίδα: Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρό από την ηλικία των 6 ετών στο σχολείο με τους συμμαθητές μου. Κάθε μέρα παίζαμε τουλάχιστον 3 με 4 ώρες στο προαύλιο του σχολείου. Από τότε το ποδόσφαιρο έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας μου και πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Όταν μετακόμισα στην Αθήνα εντάχθηκα στην γυναικεία ομάδα της Καλλιθέας όπου αγωνίστηκα για 10 χρόνια στη θέση του τερματοφύλακα, καθώς επίσης είχα και την τιμή να φορέσω και να αγωνιστώ με την Εθνική ομάδα Γυναικών.

Πόσο καιρό προπονείς παιδιά και πόσο καιρό είσαι στην τωρινή σου ομάδα;

Κατερίνα Φαλίδα: Με την προπονητική ασχολούμαι ανελλιπώς από το 2005 που τελείωσα το τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στην Αθήνα με ειδικότητα στο Ποδόσφαιρο. Ασχολούμαι επίσης και με την εξιδεικευμένη προπόνηση τερματοφυλάκων. Στην τωρινή μου ομάδα είμαι 4 χρόνια και διανύω τον 5ο μου χρόνο. Τα τρία πρώτα στη κεντρική σχολή ποδοσφαίρου του Ελαιώνα και από πέρσι το Ιούλιο μέχρι σήμερα στην Ακαδημία του Ολυμπιακού στο Ρέντη.

Πως αισθάνεσαι που βρίσκεσαι σ’ έναν εντελώς ανδροκρατούμενο χώρο και πως σε αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί σου προπονητές;

Κατερίνα Φαλίδα: Πραγματικά νιώθω πολύ τυχερή που μπορώ μέσα σε εναν ανδροκρατούμενο χώρο να κάνω επαγγελματικά αυτό που αγαπάω και ασχολούμαι από πολύ μικρή. Με τους συνάδελφους μου προπονητές συνεργαζόμαστε άρτια. Υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση και από τις δύο πλευρές. Είμαστε μια ομάδα.

Πως σε αντιμετωπίζουν στον αγώνα οι αντίπαλοι προπονητές;

Κατερίνα Φαλίδα: Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια διαφορετική ή ιδιαίτερη μεταχείριση από τους αντίπαλους προπονητές στους αγώνες. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια έκπληξη αρχικά, αλλά όχι κάποια αρνητική συμπεριφορά ή σχόλιο. Δεν μου έχει τύχει.

Πιστεύεις ότι μια γυναίκα προπονήτρια πρέπει να προσπαθεί διπλά να αποδείξει ότι «αξίζει» τη θέση της;

Κατερίνα Φαλίδα: Στην αρχή ειδικά, πιστεύω πως ναι. Αλλά αυτό ισχύει για όλους. Η δουλειά όμως και η γνώση του κάθε προπονητή, δεν είναι δύσκολο να φανεί αργά ή γρήγορα μέσα στο γήπεδο. Σε γενικές γραμμές όμως πρέπει να προσπαθείς συνεχώς γιατί οι γυναίκες κρινόμαστε με πιό αυστηρά κριτήρια απότι οι άντρες.

Τα παιδιά της ομάδας σου, πως σε αντιμετωπίζουν;

Κατερίνα Φαλίδα: Με σεβασμό και αγάπη.

Θεωρείς ότι σε σχέση με έναν άντρα προπονητή, είναι ευκολότερο, δυσκολότερο ή το ίδιο για μια γυναίκα να προπονεί παιδιά;

Κατερίνα Φαλίδα: Νομίζω ότι είναι λίγο ευκολότερο και ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες! Οι γυναίκες από τη φύση τους είναι πιο υπομονετικές με τα παιδιά. Άλλωστε και σαν μητέρες επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος για την φροντίδα και την εκπαίδευσή τους.

Κεφάλαιο γονείς: Πως αντιδρούν όταν βλέπουν ότι ο γιος τους έχει γυναίκα προπονήτρια; Σε αποδέχονται ή σε αμφισβητούν;  Είναι γενικά κοσμιότεροι;

Κατερίνα Φαλίδα: Δεν έχω αντιμετωπίσει πρόβλημα από γονέα, λόγω του φύλου μου. Με αποδέχονται και πολλές φορές μιλάνε με θαυμασμό γι αυτό που κάνω.  Τα όποια προβλήματα που αντιμετώπισα μέσα σε αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, ήταν για άλλα θέματα, κυρίως αγωνιστικά. Οι γονείς πρέπει να ξέρουν ότι έχουν το δικό τους ρόλο σε όλη αυτή τη διαδικασία και αυτός είναι διαφορετικός από αυτόν του προπονητή.

Πόσο εύκολο είναι στην Ελλάδα να δούμε γυναίκα προπονήτρια με UEFA PRO;

Κατερίνα Φαλίδα: Αυτό που στην Ελλάδα μπορεί να φαντάζει δύσκολο ή ακατόρθωτο στην Ευρώπη είναι ήδη πραγματικότητα. Πιστεύω όμως ότι κάποια στιγμή και στην Ελλάδα θα υπάρξουν γυναίκες με δίπλωμα UEFA PRO, όταν θα υπάρξουν και οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την απορρόφησή τους από το σύστημα του ποδοσφαίρου. Όλα είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης. Πάντως ήδη στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετές γυναίκες προπονήτριες, που δραστηριοποιούνται, είτε στο χώρο του γυναικείου ποδοσφαίρου, είτε στο χώρο των ακαδημιών. Πιστέυω ότι στο μέλλον το νούμερο αυτό θα μεγαλώσει κι άλλο και το εύχομαι.

Στο εξωτερικό τι γίνεται; Υπάρχουν αρκετές γυναίκες προπονήτριες ή κι εκεί είναι ελάχιστες;


Κατερίνα Φαλίδα: Στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει ραγδαία ανάπτυξη του γυναικείου ποδοσφαίρου και φυσικό επακόλουθο αυτού είναι να υπάρχουν και αρκετές γυναίκες προπονήτριες, που δουλεύουν μάλιστα και σε πολύ υψηλό προπονητικό επίπεδο (κυρίως εθνικών ομάδων). Φυσικά παίζει μεγάλο ρόλο και η προβολή που υπάρχει στο άθλημα, για παράδειγμα σε όλες τις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία κ.α) το πανευρωπαϊκό και το παγκόσμιο κύπελλο των γυναικών μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση και ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να έχει εικόνα και προσωπική άποψη γι αυτό. Σε διασυλλογικό επίπεδο γίνεται το ίδιο. Ομάδες όπως η Άρσεναλ, η Λυόν, η Μπαρτσελόνα έχουν γυναικείες ομάδες που συμμετέχουν στο Champions League των γυναικών. Ο κόσμος δεν τις διαχωρίζει αλλά αντιθέτως γεμίζουν τα γήπεδα για να παρακολουθήσουν τους αγώνες τους.

Στόχος το αποτέλεσμα, ή να μάθουν οι μικροί σωστό ποδόσφαιρο;

Κατερίνα Φαλίδα: Στα μάτια των παιδιών το ποδόσφαιρο μοιάζει διαφορετικό από αυτό των ενηλίκων. Στόχος είναι οι μικροί να αγαπήσουν και να κατανοήσουν το ποδόσφαιρο. Να αποκομίζουν τα οφέλη της άσκησης, να διασκεδάζουν, μεγαλώνοντας να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες και παραστάσεις μέσα απ’ αυτό, για να διαμορφώσουν ένα ισχυρό χαρακτήρα και φυσικά το επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι να ολοκληρωθούν σαν ποδοσφαιριστές.

Ποια είναι η τελευταία οδηγία που δίνεις στους παίκτες σου πριν ξεκινήσει ο αγώνας;

Κατερίνα Φαλίδα: Να ευχαριστηθούν το παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο ας μην ξεχνάμε ότι είναι ένα παιχνίδι, το παιδί θα πρέπει να χαίρεται και να το ζει. Άλλωστε για να αποδόσει το μέγιστο ένας ποδοσφαιριστής και να εφαρμόσει αυτά που μαθαίνει στην προπόνηση, θα πρέπει να μην πιέζεται και να μην αγχώνεται για το αποτέλεσμα. Να νιώθει έτοιμος να αγωνιστεί με χαρά και αυτοπεποίθηση.

Πιστεύεις ότι ήρθε η ώρα οι σύλλογοι στην Ελλάδα να βγάζουν επιτέλους ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες τους;

Κατερίνα Φαλίδα: Ήδη τα τελευταία δύο χρόνια αγωνίζονται πολλά νέα παιδιά στις ομάδες. Οι περισσότεροι  θα προτρέξουν και θα πούνε ότι αυτό συμβαίνει λόγω της οικονομικής κρίσης. Ναι μεν η κρίση μπορεί να άνοιξε το δρόμο, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν μπορεί να μειώσει την προσπάθεια, τη δουλειά και το ταλέντο αυτών των παιδιών, που τα καταφέρουν περίφημα. Αυτή την περίοδο υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις (υλικοτεχνική υποδομή, τεχνογνωσία, άρτια καταρτισμένοι και αξιόλογοι προπονητές), ώστε τα επόμενα χρόνια να δούμε ακόμα περισσότερους ποδοσφαιριστές να βγαίνουν από τις ακαδημίες.

Πιστεύεις ότι εκτός από ποδοσφαιριστές, η Ελλάδα θα μπορούσε να παράγει και προπονητές υψηλού επιπέδου;

Κατερίνα Φαλίδα: Υπάρχουν ήδη αρκετοί αξιόλογοι Έλληνες προπονητές και νομίζω ότι μέσα στα επόμενα χρόνια το επίπεδο των προπονητών θα ανέβει ακόμα περισσότερο. Σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο η εκπαίδευση που παίρνουν οι προπονητές μέσα από τις σχολές προπονητών της ομοσπονδίας, καθώς και στο γεγονός ότι ζούμε σε μία εποχή που υπάρχει καταιγισμός πληροφοριών  και η γνώση μεταδίδεται αστραπιαία. Αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστο και το επάγγελμά μας, που ο κάθε προπονητής μπορεί να έχει πρόσβαση σε οποιαδήποτε πληροφορία που να τον κάνει ολοένα και καλύτερο στη δουλειά του.

Μαρία Εξαδακτύλου

Η Μαρία Εξαδακτύλου, είναι  απόφοιτη του ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης. Είναι κάτοχος διπλώματος προπονητικής ποδοσφαίρου UEFA B’ και πιστοποίησης UEFA A’. Μιλάει Αγγλικά και Γερμανικά, ασχολείται με την πληροφορική, ενώ έχει κάνει παρουσιάσεις σε επιστημονικά συνέδρια. Η νέα χρονιά τη βρίσκει να καθοδηγεί τα τμήματα υποδομών του ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ Θεσσαλονίκης, πέρα από τις προπονητικές της υποχρεώσεις εκεί. Επίσης από φέτος βρίσκεται και στο προπονητικό team του ΠΑΟΚ έχοντας αναλάβει το τμήμα με τα παιδιά ηλικίας 4 έως 6 ετών.

Πως προέκυψε το ποδόσφαιρο στη ζωή σου και από πότε ασχολείσαι  με αυτό;

Μαρία Εξαδακτύλου: Ήμουν 10, 11 χρονών, όταν πήρα την απόφαση να ξεκινήσω να παίζω ποδόσφαιρο.    Μετά από χρόνια και η μέχρι τώρα πορεία μου στο χώρο δείχνει ότι η μέρα που συμπλήρωσα τα χαρτιά της εγγραφής μου στην ακαδημία του A.O. Ηλιούπολης θα ήταν η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού…

Πόσο καιρό προπονείς παιδιά και πόσο καιρό είσαι στην τωρινή σου ομάδα;

Μαρία Εξαδακτύλου: Καταρχήν φέτος συμπληρώνω 6 χρόνια στο χώρο των ακαδημιών  ως προπονήτρια.  Έξι χρόνια γεμάτα παιδικές φατσούλες, γεμάτες ικανοποίηση όταν πετυχαίνουν  το πολυπόθητο γκολ,  φωνές,  γέλια,  πειράγματα και ότι συνεπάγεται το νεαρό της ηλικίας τους.  Η νέα χρονιά με βρίσκει  στον ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ στον οποίο έχω την τιμή να έχω αναλάβει να καθοδηγήσω, μετά την περσινή άψογη συνεργασία μας, τα τμήματα υποδομής του συλλόγου, πέρα από τις προπονητικές μου υποχρεώσεις.  Επίσης φέτος βρίσκομαι και στο προπονητικό team του ΠΑΟΚ και συγκεκριμένα έχω αναλάβει και εκεί το τμήμα με τα παιδιά ηλικίας 4 έως 6 ετών. Πλέον η φανέλα του Coach είναι πιο βαριά από ποτέ…

Πως αισθάνεσαι που βρίσκεσαι σ’ έναν εντελώς ανδροκρατούμενο χώρο και πως σε αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί σου προπονητές;

Μαρία Εξαδακτύλου: Στην  Ελλάδα του 2013, όπου το Ποδόσφαιρο και ο  Πολιτισμός είναι δύο παράλληλες ευθείες, είναι αρκετά δύσκολο για μια γυναίκα να εργάζεται σε έναν τόσο ανδροκρατούμενο χώρο.  Για να μπορέσει μια γυναίκα να μπει στο χώρο, χρειάζεται πρώτα απ όλα να αντιμετωπίσει τα βλέμματα αμφισβήτησης  του κάθε Έλληνα… αυθεντία προπονητή και να αποδείξει την αξία της κάτω από πίεση.  Καθόλου ωραίο συναίσθημα… Όσο αφορά τους συνάδελφους προπονητές που συναναστρέφομαι καθημερινά, δεν έχω παράπονο καθώς η πλειοψηφία, με αντιμετωπίζει θετικά, ενώ αρκετοί είναι και πρόθυμοι να με βοηθήσουν σε ότι χρειαστώ σε θέματα δουλειάς.

Πως σε αντιμετωπίζουν στον αγώνα οι αντίπαλοι προπονητές;

Μαρία Εξαδακτύλου: Στον αγώνα όπως είναι φυσικό σε μια χώρα που προάγει τον πρωταθλητισμό και καταξιώνει προπονητές «αποτελεσμάτων»,  αυτό αρκεί, ώστε ο καθένας προπονητής ακόμα και προπονήτρια να φορέσει τα «κακά» του και να πάει στο γήπεδο.  Το κίνητρο της νίκης, αναγκάζει πολλούς από εμάς τους προπονητές, να παρασυρθούμε σε άσχημες συμπεριφορές. Και όταν απέναντι υπάρχει μια γυναίκα – προπονήτρια αυτό γίνεται πιο εύκολο. Έτσι αρκετές  φορές τυχαίνει να γίνομαι αποδέκτης ειρωνικών σχολίων, αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που συνάδελφοι προπονητές έχουν υποδειγματική συμπεριφορά απέναντι μου.

Πιστεύεις ότι μια γυναίκα προπονήτρια πρέπει να προσπαθεί διπλά να αποδείξει ότι «αξίζει» τη θέση της;

Μαρία Εξαδακτύλου: Αρχικά ναι. Μέχρι μια γυναίκα να κερδίσει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των συναδέλφων της θα πρέπει να προσπαθεί διπλά και τριπλά.  Θέλω να πιστεύω ότι όσο τα χρόνια περνάνε και  η παραμονή στο χώρο θα γίνεται και πιο εύκολη.  Πάντως τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο όλη αυτή η πίεση λειτουργεί μόνο θετικά επάνω μου, καθώς λόγω των συνθηκών «αναγκάζομαι» να βελτιώνομαι καθημερινά.

Τα παιδιά της ομάδας σου, πως σε αντιμετωπίζουν;

Μαρία Εξαδακτύλου: Οι πιο ειλικρινείς και αυστηροί κριτές μου είναι τα παιδιά.  Η αρχική αμηχανία τους δίνει την θέση της σιγά – σιγά, μέρα με τη μέρα στην εμπιστοσύνη.  Το ισχυρό πρότυπο της μάνας συνεπικουρεί στην κατεύθυνση αυτή, μιας και τα αγόρια λόγω της ιδιοσυγκρασίας τους, φαίνεται να ακουμπούν αρχικά επάνω στην μητέρα τους και κατά επέκταση στην προπονήτριά τους.

Θεωρείς ότι σε σχέση με έναν άντρα προπονητή, είναι ευκολότερο, δυσκολότερο ή το ίδιο για μια γυναίκα να προπονεί παιδιά;

Μαρία Εξαδακτύλου: Θεωρώ πως δεν τίθεται θέμα φύλου. Όταν θέλεις να είσαι επαγγελματίας δίνεις το 100% των δυνατοτήτων σου, είσαι αφοσιωμένος στον στόχο σου και επιδιώκεις την τελειότητα. Συνιστώσες που και στα δύο φύλα απαιτούν την ίδια προσπάθεια.

Κεφάλαιο γονείς: Πως αντιδρούν όταν βλέπουν ότι ο γιος τους έχει γυναίκα προπονήτρια; Σε αποδέχονται ή σε αμφισβητούν;  Είναι γενικά κοσμιότεροι;

Μαρία Εξαδακτύλου: Σε αυτή την ερώτηση θεωρώ πως υπάρχουν 2 άκρα. Η θα σε αποδεχθούν και θα σε αγαπήσουν και θα ακουμπήσουν τα παιδιά τους πάνω σου ή θα σε αμφισβητούν και στην πρώτη αφορμή είναι έτοιμοι να σου καταλογίσουν ευθύνες.  Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δέχθηκα απλόχερα τα συναισθήματα αγάπης των γονιών, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου βρέθηκα να αντιμετωπίζω καταστάσεις πρωτόγνωρες για εμένα.

Πόσο εύκολο είναι στην Ελλάδα να δούμε γυναίκα προπονήτρια με UEFA PRO;

Μαρία Εξαδακτύλου Θεωρώ αρκετά δύσκολο (και έτσι πρέπει να είναι) την διαδικασία απόκτησης του διπλώματος  UEFA PRO. Η γυναίκα από την φύση της  ευτυχώς ή δυστυχώς νιώθει την ανάγκη δημιουργίας οικογένειας, αυτό αυτομάτως της στερεί πολύτιμο χρόνο από την ολοκληρωτική καταξίωση στο χώρο του ποδοσφαίρου.  Δεν ξέρω κατά πόσο  μια πετυχημένη σύζυγος και μητέρα μπορεί να είναι και πετυχημένη προπονήτρια.

Στο εξωτερικό τι γίνεται; Υπάρχουν αρκετές γυναίκες προπονήτριες ή κι εκεί είναι ελάχιστες;

Μαρία Εξαδακτύλου: Στο εξωτερικό η παρουσία μιας προπονήτριας στον πάγκο είναι πιο συνηθισμένη εικόνα.  Και αυτό γιατί μάλλον το επίπεδο ποδοσφαιρικής παιδείας σε αυτές τις χώρες είναι αρκετά υψηλότερο από το δικό μας. Είμαι πεπεισμένη πως το ποδοσφαιρικό στερέωμα για παράδειγμα της Ολλανδίας αποβάλλει αυτόματα τους μη καταρτισμένους προπονητές και καταξιώνει τους ικανούς και αξιόλογους, ανεξαρτήτως φύλου.

Στόχος το αποτέλεσμα, ή να μάθουν οι μικροί σωστό ποδόσφαιρο;

Μαρία Εξαδακτύλου Για έναν προπονητή πρωταρχικός στόχος θα πρέπει να είναι η διαδικασία μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η νίκη.  Το πιο σπουδαίο είναι να μάθουμε στους μικρούς φιλόδοξους ποδοσφαιριστές να διδάσκονται από τις ήττες τους, αλλά και να δίνουν το παράδειγμα σε μια νίκη τους.

Ποια είναι η τελευταία οδηγία που δίνεις στους παίκτες σου πριν ξεκινήσει ο αγώνας;

Μαρία Εξαδακτύλου Η τελευταία οδηγία πριν ξεκινήσει ένας αγώνας έχει να κάνει με προτάσεις – λόγια παρότρυνσης των παιδιών να απολαύσουν, αλλά και να ακολουθήσουν όλα όσα διδάσκονται στην προπόνηση.  Αυτή είναι η δική τους ώρα, όπου έχουν το δικαίωμα να παίξουν ελεύθερα χωρίς την πίεση κανενός.

Πιστεύεις ότι ήρθε η ώρα οι σύλλογοι στην Ελλάδα να βγάζουν επιτέλους ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες τους;

Μαρία Εξαδακτύλου: Θα ήταν άδικο να πούμε πως όλοι οι σύλλογοι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν σύλλογοι όπως ο ΠΑΟΚ οι οποίοι κάνουν αξιέπαινη προσπάθεια να αναδείξουν ποδοσφαιριστές από τα τμήματα υποδομών τους.  Ούτως η άλλως και λόγω της κρίσης θα αναγκαστούν όλες οι ομάδες να ψάχνουν πιο «φθηνές» εγχώριες λύσεις.  Η κατεύθυνση πια είναι γνωστή σε όλους, αρκεί η υλοποίησή της.

Πιστεύεις ότι εκτός από ποδοσφαιριστές, η Ελλάδα θα μπορούσε να παράγει και προπονητές υψηλού επιπέδου;

Μαρία Εξαδακτύλου: Προπονητές υψηλού επιπέδου υπάρχουν στην Ελλάδα, ας μην γελιόμαστε, χώρος να δουλέψουν δεν υπάρχει.  Δυστυχώς η νοοτροπία του Έλληνα ποδοσφαιρόφιλου αναγκάζει πολλούς από εμάς να κυνηγάμε την νίκη και όχι την διαδικασία μέχρι να φτάσουμε σε αυτήν.   Ο προπονητής είναι παιδαγωγός και όχι ένας κυνηγός μεταλλίων και κυπέλλων. Είναι δεδομένο πως πρέπει να αλλάξουν πολλά από τους Επαγγελματίες ποδοσφαιριστές μέχρι και τους απλούς θεατές.

 

Ευχαριστώ το football-academies.gr που επέτρεψε την αναπαραγωγή του άρθρου.

Υπάρχει γυναικείο ποδόσφαιρο στον Έβρο;

19.08.2013
16:01

Η Λαμπρινίτσα (Νίτσα) Λυμπερακάκη γεννήθηκε στην Ουτρέχτη (Utrecht) της Ολλανδίας από γονείς Έλληνες μετανάστες δεύτερης γενιάς. Κατάγεται από το Θούριο του Βορείου Έβρου όπου περνάει μέρος των καλοκαιρινών της διακοπών με τους συγγενείς της. Το womensoccer.gr την εντόπισε στην Αλεξανδρούπολη και κάτω από τη σκιά του φάρου συνομίλησαν για θέματα γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ολλανδία και την Ελλάδα.

Άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στη γειτονιά της και σε ηλικία 6 χρονών επιλέχτηκε από τοπικό σκάουτερ για να αγωνιστεί σε τοπική ομάδα αγοριών όπου και παρέμεινε μέχρι τα 16 της. Κλήθηκε στα κλιμάκια της Εθνικής Ολλανδίας σε ηλικία 13 ετών και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα της χώρας στις ηλικίες U-15.

Ξεκίνησε ως επιθετικός αλλά γρήγορα καθιερώθηκε στη θέση της κεντρικής αμυντικού (centerback).

Το 2011 επιλέχτηκε από τον ομοσπονδιακό προπονητή Β. Κουτσάκη για να στελεχώσει την εθνική νεανίδων (U-19) με την οποία έχει 10 συμμετοχές και 1 γκολ.

Θεωρεί ότι οι Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες χαρακτηρίζονται από πάθος και πως με τη θέληση και τη δουλειά μπορούν να πετύχουν πολλά σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Σήμερα αγωνίζεται στην FCDeltasports95 και το ποδοσφαιρικό όνειρό της είναι η κλήση και καθιέρωση στην Εθνική Γυναικών Ελλάδος.

Ανεξάρτητα με το τι πιστεύει η ίδια η αλήθεια είναι ότι αν έμενε στον Έβρο, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αγωνιστεί στη εθνική ομάδα της χώρας μας.